De eikel in de apotheek

Ik moest vandaag wat medicijnen ophalen in de apotheek. Terwijl ik netjes met mijn bonnetje in mijn rechterhand zat (waar diep over na was gedacht want het bonnendumpbakje staat links) zag ik hem.

De Man Die Mij Vorige Keer Hielp.

Vanaf dat moment probeerde ik met mijn ogen de nummertjesteller aan de muur te dwingen om naar mijn nummer te springen voordat deze man klaar was met zijn klant. Ik wilde namelijk absoluut niet door hem geholpen worden. En zoals dat gaat in dit leven, werd ik uiteraard door hem geholpen.

Ik had de nare bijsmaak van vorige keer nog vers in gedachten. Ook toen moest ik medicijnen ophalen en ik had twee dagen eerder netjes mijn recept in het emmertje gedaan. Mijn zoontje vond dat hilarisch, en smeet zijn half opgegeten en gesmolten chocolaatje erachteraan. Godzijdank zag de mevrouw van de apotheek dat, zodat ik niet de walk of shame naar de toonbank hoefde te maken (er zit namelijk een slot op dat emmertje).

Een tikje chaotisch

Ik heb zo’n mooi pillendoosje met daarop de dagen van de week. Ik ben namelijk dat soort mens dat niet kan onthouden of hij vandaag z’n medicijnen al heeft ingenomen. Zo’n man die roept,  kom jongens, we gaan naar school…in een leeg huis, omdat ik ze een kwartier eerder al naar school had gebracht. Door dat vrolijke pillendoosje kreeg ik te laat in de gaten dat mijn medicijnen bijna op waren, en dat leidde tot een gesprek waarin De Man aangaf dat de medicijnen besteld moesten worden, en ik aangaf dat ik nog maar twee pilletjes had.

Dat was niet zo slim, was de conclusie van de Man, en ik was het volledig met hem eens. Ik was niet boos, ik was niet onaardig, en legde uit hoe dit was gekomen. Dat interesseerde hem niet zoveel, en terecht (want honderd mensen, honderd rotsmoesjes). Uiteindelijk werden de medicijnen op magische wijze alsnog tevoorschijn getoverd (voor noodgevallen, ook daar heb ik begrip voor). Ik bedankte de Man enorm voor de moeite, en excuseerde me nogmaals voor de fout die ik had gemaakt. Waarna ik nogmaals te horen kreeg dat het niet slim was. En nogmaals. En nóg een keertje.  Ik glimlachte vriendelijk en droop af naar buiten, als een kind dat een snoepje gestolen had, én was betrapt.

Ik had de neiging om een blog over deze man te schrijven, omdat het voelde als onrecht, immers ik had iets van hem nodig. Ik maar onderdrukte die neiging, omdat ik dat nooit zo eerlijk vind.

Bonnendumpmoment

En vandaag stond hij daar dus weer, De Man Die Mij Vorige Keer Hielp. Enigszins zenuwachtig liep ik naar de toonbank. In de zenuwen had ik het bonnetje in m’n andere hand gepakt, waardoor het soepele bonnendumpmoment veranderde in een onhandig geklungel, waarmee ik het volledige bakje naar beneden liet kletteren. ‘Momentje,’ mompelde ik geknield, terwijl ik vanuit de hoek een strenge blik kreeg van de mevrouw die ik herkende van het chocolade-in-de-emmer-incident.

Drie minuten later had de Man mijn medicijnen gepakt, en gaf me uitleg over wat veranderingen. Ik keek hem aan en hij lachte. Hij vroeg me of ik nog een zakje nodig had, omdat hij zich herinnerde dat ik vorige keer nog boodschappen moest doen, en dat was ook nu het geval. Ik bedankte hem vriendelijk en droop af naar buiten, als een volwassene die net een waardevolle les had geleerd.

Allemaal projectie

Er was vandaag niets onaardigs aan deze man. Misschien had hij vorige keer zijn dag niet, dat zou kunnen. Maar misschien, heel misschien, was ik de vorige keer niet zo aardig, vriendelijk en geduldig geweest als ik mezelf had wijsgemaakt. Misschien voelde ik me ontzettend stom dat ik vergeten was om nieuwe medicijnen te halen, waardoor er voor mij een uitzondering gemaakt moest worden, en misschien projecteerde ik al die onzekerheid en twijfel wel op hém. Misschien reageerde hij daar onaardig op, maar misschien zag ik ook alleen maar wat ik wilde zien.

Met mijn medicijnen – in het zakje – in mijn hand, wandelde ik de supermarkt in en liet het hele verhaal nog een keer afspelen in mijn hoofd. Ik schaamde me. Er was namelijk inderdáád een eikel in de apotheek die dag, maar hij was het niet.

 

Deel dit via:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Martin

Martin Gijzemijter is songwriter, journalist en auteur van de roman Dansen met Herinneringen en de dichtbundel Dichtgedachten.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!