Help! Ik ben laagdepressief!

Ik ontdekte het ongeveer vijf jaar geleden. Ik had last van enorme geluksbuien. Als ik ’s ochtends mijn ogen opende, besloot ik dat de wereld helemaal zo slecht nog niet was. ’s Avonds, als ik ging slapen, was het al niet veel erger, ik vond het bestaan nog steeds de moeite waard.

Ik kwam al snel in aanraking met mensen die tegen hetzelfde aanliepen. Zo’n knagend gevoel van tevredenheid waar geen ontsnappen aan is. Nooit eens een moment dat je even denkt: bah, ik vind er geen drol aan. De zelfdiagnose kwam hard aan. Ik las het op een website,  en voldeed aan alle tien de punten: ik bleek laagdepressief.

Als het bovenstaande een tikje absurd op je overkomt, dan kan dat kloppen. Ik ben namelijk niet laagdepressief, ik ben gewoon een redelijk tevreden mens. Maar aangezien tevreden geen labeltje is waardoor ik me achter vanalles kan verschuilen, leek laagdepressief me wel gepast.

Zo hoogsensitief als maar kan

Ik ben niet laagdepressief, ik ben ook niet hoogsensitief, al is dat laatste volgens tientallen websites niet waar. Steeds vaker zie ik berichten op Facebook voorbijkomen die me uitnodigen om te controleren of ik ook hoogsensitief ben. Als ik me dan toch laat verleiden om te klikken, wordt het al vrij snel duidelijk dat ik zo hoogsensitief ben als maar kan.

Want, zo meldt één van de punten: ‘Ik word beïnvloed door het humeur van een ander’. Helemaal waar. Als iemand verdrietig is in mijn omgeving, dan ben ik dat ook. Als iemand boos is, dan neem ik die boosheid over. Maar dat had al enige tijd een labeltje, twee zelfs: empathie en inlevingsvermogen. Daarbij, punt twee ‘Neem ik kritiek persoonlijk op!’. Bullseye, als jij zegt dat mijn gedichten van het niveau frituurpoëzie zijn, dan neem ik dat behoorlijk persoonlijk op. Sterker nog, ik neem álle kritiek persoonlijk op, ik kijk namelijk eerst liever naar mezelf, voordat ik met mijn vinger naar een ander wijs. Ook ‘Kan ik redelijk besluiteloos zijn’. Die vind ik gemeen. Weet je hoeveel smaken Tony’s Chocolonely tegenwoordig heeft?

Hoogsensitiviteit bestaat

Ik schrijf dit blog niet om te beweren dat hoogsensitiviteit niet bestaat. Ik geloof namelijk absoluut dat het bestaat, zoals ik ook geloof dat depressiviteit bestaat en dat OCD bestaat. Ik ben er echter van overtuigd dat 98% van mijn omgeving niet hoogsensitief is, maar als ik in mijn omgeving kijk naar de reacties op dit soort artikelen (10 tekenen dat je hoogsensitief bent), dan is werkelijk iedereen in mijn omgeving het. En als dát echt waar is, als 98% van de mensen in de wereld hoogsensitief is, dan is hoogsensitief dus het nieuwe normaal en is het een beetje vreemd dat we er zoveel over schrijven. Dat is een beetje alsof we massaal klikken op een artikel als: 10 tekenen dat je gaat stinken als je vijf dagen niet doucht, en vol verbazing uitroepen: verrek, dat heb ik ook!

Ik geloof dat hoogsensitiviteit bestaat, zoals ik ook geloof dat depressiviteit bestaat en dat OCD bestaat. Maar we vinden het tegenwoordig wel héél erg prettig om onszelf labeltjes op te plakken, zodat we niet hoeven te dealen met de confrontaties in het leven. En voor de mensen die écht last hebben van buitengewoon veel prikkels, die daar daadwerkelijk hinder van ondervinden in het dagelijks leven en moeite hebben met functioneren, vind ik het kwalijk dat we met z’n allen roepen dat we hoogsensitief zijn. Daarmee devalueer je namelijk een aandoening. Iemand die verdrietig is, is niet direct depressief, dat is namelijk een belediging voor iemand die écht kampt met depressie. En het feit dat je een tikje dwangmatig bent, wil niet zeggen dat je OCD hebt. OCD is ernstig en levensverwoestend, en zélfs als je het zegt als grapje, is dat een flinke klap in het gezicht voor iemand die daar écht mee te kampen heeft. Bekijk dit filmpje als je geen idee hebt waar ik het over heb.

De lastigste aandoening van allemaal

Hoogsensitiviteit bestaat, en ik ben er van overtuigd dat er mensen zijn die er behoorlijk last van hebben. Zij zijn de uitzondering op de regel, want als ze de regel waren, dan was de rest van de wereld laagsensitief en was dát een aandoening. De meeste mensen hebben simpelweg te maken met de lastigste aandoening van allemaal: het leven. Een pittige aandoening vol uitdagingen, obstakels, emotionele blokkades en groeimomenten. Die kun je pakken en er een beter mens van worden, óf je kunt je kansen kapotlabelen omdat je verschuilen veel makkelijker is, of dat nou gaat om hoogsensitiviteit, depressie of OCD.

Het leven is lastig, deal ermee. Dan blijft er vanzelf aandacht over voor de mensen voor wie dit soort aandoeningen geen labeltjes zijn, maar de keiharde realiteit.

Deel dit via:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Martin

Martin Gijzemijter is songwriter, journalist en auteur van de roman Dansen met Herinneringen en de dichtbundel Dichtgedachten.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!