Ieuw, nagellak is voor meisjes!

Vanuit het niets besloot mijn zoontje van zes vanmorgen dat hij nagellak op wilde naar school. Dat was even slikken. Omdat nagellak niet voor jongens is? Nee, omdat mijn zoontje zes is en zijn zesjarige klasgenoten hun mening niet onder stoelen of banken steken.

Anderhalf jaar geleden schreef ik op deze website een blog over mijn andere zoontje, die , destijds drie, heel erg graag een jurk wilde. Die jurk hebben we voor hem gekocht en hij droeg hem met verve, thuis, maar ook op school. Het betekende niet dat hij een meisje wilde zijn, het betekende niet dat hij in een verkeerd lichaam zat of homo was (zoals in de reacties veel gesuggereerd werd). Het betekende niets meer dan dat hij drie was en een jurk mooi vond. Het was een fase en die fase ging voorbij (en al was dat niet zo geweest, dan was dat ook goed).

 

Keiharde zesjarigen
Toen mijn oudste vanochtend echter vroeg om nagellak, was dat een iets ander verhaal. De reden was niet veel anders dan die van zijn broertje. Hij vond nagellak superstoer en hij had laatst een grote jongen gezien met gelakte nagels en dat wilde hij ook. Het verschil met de jurk van de jongste, was echter dat hij met zijn jurk naar een klas vol driejarigen ging, terwijl de oudste zich met zijn gelakte nagels in een klas vol superkritische, keiharde zesjarigen zou begeven.

Toen ik de blog over de jurk schreef, vonden veel mensen dat ik mijn zoontje tegen de maatschappij (en dus eigenlijk zichzelf) had moeten beschermen. Dat mijn rol als ouder beschermend is, daar ben ik het mee eens. Maar beschermen is in mijn optiek niet verhinderen dat je jezelf wilt zijn omdat de buitenwereld daar wel eens kritiek op zou kunnen hebben. Voor mij hield beschermen in, dat ik mijn oudste vanmorgen verteld heb dat ik het fantastisch vind dat hij nagellak op wil, dat het hem heel goed staat, maar dat hij er wel rekening mee moet houden dat de andere kinderen in de klas daar wel eens iets van zouden kunnen vinden. En dat hij even goed moest nadenken of hij daarmee om kon gaan.

Ieuw, nagellak is voor meisjes
En zo ging hij, vastberaden én met gekleurde nagels naar school. Stiekem vond ik dat heel spannend, ik ben enorm gepest vroeger, in elkaar geslagen om de kleinste dingen en ik ben er juist zo trots op dat mijn zoontje dat lot niet beschoren is, dat hij blaakt van het zelfvertrouwen. Dat laatste is dan ook precies waarom mijn angst vanochtend misplaatst was. Mijn zoontje ging met gelakte nagels naar school, omdat híj het mooi vond, niet omdat hij hoopte dat anderen het mooi zouden vinden. De twee klasgenoten die hard schreeuwden: ‘Ieuw, nagellak is voor meisjes’, werden droogjes afgeserveerd met: ‘Dan draag je het toch lekker niet?’.

Ik schreef het al eerder in de blog over de jurk: ‘Pesters hebben geen jurk nodig om iemand te pesten, het enige dat ze nodig hebben is onzekerheid’. Ik weet heel weinig van kinderen opvoeden, ik doe dat voor het eerst, en ik doe ongetwijfeld heel veel fout. Maar één ding weet ik inmiddels zeker; als je kinderen de ruimte geeft om te zien wie ze willen zijn, kweek je tegelijkertijd het zelfvertrouwen om te dúrven zijn wie ze willen zijn. Mét of zonder nagellak.