Vergeven – Dichtgedachten #929

Martin GijzemijterDichtgedachten, GedichtenLeave a Comment

Vergeven - Dichtgedachten #929

Een gedicht schrijven over vergeven kan ik alleen op een dag waarop ik veel tijd heb. Want wanneer ik dit onderwerp aansnijd ben ik doorgaans de hele dag bezig met het reageren op mensen die aangeven dat wat hen overkomen is, écht te erg is om te vergeven. Ik vind het altijd belangrijk om te benadrukken dat ik gedichten altijd schrijf vanuit mijn eigen beleving, het zijn geen waarheden, het zijn ‘mijn’ waarheden. Ik herinner ik me nog goed dat ik woest was op iemand. Ik wist absoluut zeker dat ik ze nooit zou vergeven, daarvoor was het té erg wat er was gebeurd. Maar terwijl de persoon in kwestie verder ging met zijn leven zonder mij, bleef ik zitten, met mijn woede, mijn wrok. Het vrat me op van binnen. Dat is het moment waarop ik leerde dat vergeven iets iets dat je doet voor jezelf. Je zegt niet dat het goed is wat er gebeurd is, dat iemand geen straf verdient, dat je contact blijft houden, dat je niet meer boos bent. Het enige dat je zegt is: ik laat mijzelf niet meer gevangen houden door deze negatieve gevoelens. Het gaat er niet zozeer om wat die ander gedaan heeft, het gaat om jezelf bevrijden. Het is niet meer en niet minder dan dat.