Waarom ik me nooit meer in discussies meng

Martin GijzemijterBlog46 Comments

Ik houd enorm van discussiëren. Mijn vrouw vindt van niet, zij vindt vooral dat ik houd van gelijk hebben. Daar ben ik het (uiteraard) niet helemaal mee eens. Ik houd oprecht van discussiëren, maar ga een discussie pas aan als ik écht mijn huiswerk heb gedaan of wanneer het gaat om iets waar ik écht verstand van heb.

Discussies zijn fantastisch. Het is geweldig om te zien hoe iemand een standpunt heeft en dat standpunt vol overtuiging verdedigt, of probeert een ander te laten zien hoe hij / zij erover denkt. Toen ik mijn eerste stappen zette op het internet, een jaar of twintig geleden, was het een fenomenale plek om discussies te voeren. Het internet was een stuk anoniemer dan nu, maar gek genoeg ook een stuk vriendelijker.

Gedwongen kijken

Meningen zijn er altijd geweest. Toen ik in 2001 een blog plaatste over het vluchtelingenbeleid in Nederland, waren daar best pittige reacties op. Anno 2018 zou ik zo’n blog nooit meer plaatsen. Niet omdat ik bang ben geworden, maar omdat de on demand cultuur waar we in leven ervoor heeft gezorgd dat discussiëren niet meer bestaat. Toen ik als kind radio luisterde, moest ik uren wachten op het juiste liedje. In de tussentijd hoorde ik allerlei andere liedjes, waarnaar ik niet op zoek was, maar die ik na verloop van tijd toch begon te waarderen. Zo ontwikkelde ik mijn muzieksmaak. Hetzelfde gold voor televisie. Elke week braaf wachten tot mijn favoriete programma op televisie was, en ondertussen naar dingen kijken die ik zelf nooit uitgezocht zou hebben. Zo ontwikkelde ik een bredere interesse.

Gedwongen worden om dingen te doen, horen, zien die je anders misschien zou mijden, zorgt ervoor dat je andere inzichten krijgt, dat je dingen meemaakt die buiten je comfortzone liggen. Het maakt je vatbaar voor andere meningen, andere ideeën, andere invalshoeken. We leven echter inmiddels in een wereld waarin we alles kunnen elimineren dat we niet leuk vinden. Stom liedje op Spotify? Duimpje omlaag, en de dienst past z’n algoritmen aan zodat je meer muziek hoort die je leuk vindt. Film op Netflix die je niet zint? Hetzelfde verhaal. Op zich allemaal niet zo’n ramp, maar dan is er dus ook nog Facebook. Het sociale netwerk biedt je de optie om berichten die je niet leuk vindt te verbergen, mensen die je niet leuk vindt te ontvolgen. Aanvankelijk deden we dat vooral met mensen die zich écht misdroegen, inmiddels drukken mensen massaal op verbergen en ontvolgen als iemand iets zegt dat hen niet zint.

Gevaarlijk

Het gevolg? We zitten allemaal in onze eigen bubbel, op ons eigen blije glittereiland. Alles moet comfortabel en leuk zijn en daardoor worden wen steeds minder geconfronteerd met dingen die we niet leuk vinden. We horen de muziek die we leuk vinden, zien de films en series die we leuk vinden, en zien op Facebook alleen nog maar berichten en reacties van mensen die precies zo denken als wij, en het volledig met ons eens zijn. We leven inmiddels volledig binnen onze comfortzone, en worden zelden gedwongen om dingen van een andere kant te bekijken, om begrip te tonen voor andere denkwijzen. Dat klinkt heel gezellig en conflictvermijdend, maar wanneer je een gemiddelde ‘discussie’ op Facebook of onder een artikel bekijkt, wordt al snel duidelijk waarom het zo gevaarlijk is. Iemand plaatst iets, een ander reageert, binnen vier reacties wordt één van de twee uitgescholden omdat hij / zij anders denkt, en daarna wordt de persoon in kwestie geblokkeerd. Het is de reden dat discussies over zwarte piet, over Wilders, over Trump, over álles dat ertoe doet volledig uit de hand lopen, omdat we niet meer naar elkaar luisteren en gewend zijn om alles dat ons niet bevalt uit ons leven te filteren.

Ik houd enorm van discussiëren, maar ik moet je eerlijk bekennen, ik doe het bijna nooit meer. Vanmorgen zag ik een post op de pagina van Netflix, waarin mensen het bedrijf aanvielen omdat ze het ‘lef’ hadden gehad om Kevin Spacey te ontslaan na seksueel wangedrag. Reacties die vol stonden met onwaarheden en verdraaide feiten. Ik ging ervoor zitten, maar nog voor ik een letter had getypt, haalde ik mijn schouders op en klikte de pagina weg. Alsof er ook maar iemand is die gaat luisteren.

Ik heb het bericht uiteindelijk maar verborgen op mijn tijdlijn. Want alles moet wel leuk blijven natuurlijk.