Seksuele intimidatie? Stel je niet zo aan

Ik was vorige week uit eten met een goede vriendin, en tussen de Yakitori en krokante varkenshaas, lag ineens het onderwerp seksuele intimidatie op tafel. Ze vertelde over een akelig incident op een feestje, waarbij een collega haar vol bij haar billen had gegrepen, wat haar emotioneel niet in de koude kleren was gaan zitten.

Ze had er op de werkvloer een punt van gemaakt, en op een felle uitbrander na bleef het voorval (dat blijkbaar niet het eerste voorval met de persoon in kwestie was) zonder enige consequentie. Nu verlangde ze niet dat de man op straat werd gezet, maar het is toch wel opmerkelijk dat iemand zonder gevolgen herhaaldelijk de billen van collega’s kan betasten. Tot op het punt dat ze zichzelf afvroeg of ze zich aanstelde, want díe indruk wordt dus vaak gewekt.

Ik vond niet dat ze zich aanstelde, ik vond ook niet dat ze het groter had gemaakt dan het was. Wel gaf ik eerlijk toe dat ik als man mij niet kan voorstellen dat ik erg emotioneel zou reageren als iemand me bij m’n achterwerk grijpt, zélfs niet als het een collega was geweest. Ik zou omkijken en denken: ‘nouja zeg, moet dat nou?’ en er misschien nog een ‘Doe eens niet?’ achteraan gooien. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar ik denk dat mannen minder moeite zouden hebben met zo’n situatie.

Iedereen…behalve ik

Waarom? Tja, de eerste conclusie was natuurlijk dat mannen daar wat simpeler in zijn, maar dat is niet alleen generaliserend, het is ook nog eens heel kort door de bocht. Inmiddels lag naast dit onderwerp ook krokante kip op tafel, en dus viel het even stil (want: kip). Ineens moest ik denken aan de kip die ik at in Los Angeles. Dat was in een restaurant genaamd Roscoe’s Chicken and Waffles en iedereen in dat restaurant had een donkere huidskleur…behalve ik. Niemand vormde daar een bedreiging voor me, maar ik had het gevoel dat iedereen naar me keek en voelde me een enorme outsider. Ineens realiseerde ik me hoe dat voelde: onderscheid maken op basis van huidskleur. En dan had ik nog de luxe dat ik niet raar behandeld werd én gewoon weg kon gaan als dat wel zo was.

De herinnering maakte voor mij in één klap een hoop duidelijk. De voornaamste reden dat mannen soms zo laconiek kunnen doen over seksuele intimidatie, is omdat zij niet weten hoe het voelt. Als een vrouw mij bij mijn billen grijpt, is dat raar. Ik voel me er niet onveilig door, ik voel me er niet bedreigd door, ik vind het gewoon een beetje gek en ben het waarschijnlijk vijf minuten later alweer vergeten.

Een andere wereld

Als vrouw leef je helaas in een andere wereld. Een wereld waarin je al op jonge leeftijd (soms misschien zelfs júist op jonge leeftijd) op je hoede moet zijn voor mannen. Een wereld waarin je je constant af moet vragen: is hij aardig tegen me omdat hij me aardig vindt? Of omdat hij iets van me wil. Een wereld waarin er vaker naar je lijf wordt gekeken dan naar al je andere kwaliteiten. Een wereld waarin eigenlijk voortdurend een vorm van dreiging is. Wanneer ik ’s avonds laat over straat loop, vrees ik soms dat ik beroofd word, maar nooit komt het in me op dat iemand me zou kunnen verkrachten, simpelweg omdat die kans vrij klein is.

Pas toen ik als enige blanke in een restaurant vol mensen zat met een donkere huidskleur, voelde ik hoe intimiderend dat was, terwijl daar niet eens iets aan de hand was. Ik als man, in een veilige wereld, waarin ik gewoon word beoordeeld op wie ik ben, in plaats van op m’n achterwerk of andere lichaamsdelen, kan er waarschijnlijk om lachen als iemand me bij dat achterwerk grijpt. Maar leefde ik in die andere wereld, dan kan ik me ineens heel goed voorstellen hoe zoiets voelen moet, zéker als het iemand was bij wie je tot op dat moment veilig dacht te zijn. Het is namelijk niet eens de betasting, het is het wegnemen van veiligheid dat zo’n impact heeft.

‘Is dat nou zo erg?’

Ik heb nog nooit iemand zomaar ergens vastgegrepen, maar ook ik heb me, bij het horen van verhalen, wel eens schuldig gemaakt aan de gedachten: ‘Is dat nou zo erg dan?’. Het antwoord is: ‘Ja!, dat is zo erg’ en het wordt tijd dat wij mannen verder kijken dan onze eigen veilige wereld en leren begrijpen waarom dat zo erg is en waarom een man die collega’s bij de billen grijpt wat mij betreft wél gewoon op straat gezet mag worden.

Omdat aanstellen op dit vlak simpelweg niet bestaat. Daarom.