Noodlot – Dichtgedachten #903

Bestaat het noodlot? “Aan het eind komt alles goed” wordt vaak gezegd. Om daar soms nog aan toe te voegen “en als het nog niet goed is, dan is het gewoon nog niet het eind”.  Het is een prachtige quote en heerlijk positief, maar helaas niet heel realistisch. Ik begrijp waarom het gezegd wordt en waarom we het zo vaak willen geloven, maar juist dit soort uitspraken zijn ook een bron van veel verdriet. Ik moet dan denken aan beelden van oorlog, of van dat jongetje dat een paar jaar geleden levenloos was aangespoeld op het strand. Voor hem kwam aan het eind écht niet alles goed. Roepen dat alles goedkomt, biedt hoop, maar ook valse hoop, en dan kan de realiteit keihard aankomen. Soms is het leven simpelweg verdrietig. Je verliest een partner, een kind, je kunt geen kinderen krijgen, je verliest het dak boven je hoofd, noem maar op. Natuurlijk kun je daar proberen zo positief mogelijk mee om te gaan, maar soms is pech gewoon pech en verdriet gewoon verdriet. Dan is het wat het is. Ik denk dat juist de wetenschap dat niet alles goedkomt in het leven heel belangrijk is, simpelweg om meer waardering te krijgen voor het feit dat er soms dingen wél goed gaan, en hoe bijzonder dat is. Want als alles maakbaar is, dan zou tegenslag altijd je eigen schuld zijn en ik geloof niet dat iemand daar z’n vingers aan wil branden. Daarover gaat dit gedicht.

Dat het leven niet maakbaar is,
blijkt soms lastig te verteren.
Soms gaan dingen nu eenmaal mis,
zélfs na lang en hard proberen.